سلام دنیا یا چرا می‌خواهم در وبلاگ بنویسم؟

وقتی که وردپرس رو نصب و راه‌اندازی می‌کنیم، به صورت خودکار یک پست نمونه ارسال می‌کنه با عنوان: «سلام دنیا!». به نظرم این خلاصه تمام چیزی هست که میخوام درباره وبلاگ‌نویسی بگم.

سال ۸۲ بود به گمونم، تازه با وبلاگ‌ها آشنا شده بودم و در فضای اون موقع، من هم یک وبلاگ ساختم توی بلاگفا. حقیقتش فکر نکردم چرا این کار رو می‌کنم، یا اگر هم درباره‌اش فکر کرده باشم، الآن اصلاً یادم نیست. بعدها هم از بلاگفا رفتم پرشین بلاگ و چند سال بعدترش هم کلاً وبلاگ رو تعطیل کردم و از بیخ و بن حذف.

خب این که چرا اون موقع وبلاگ نوشتم رو نمی‌دونم ولی حتماً دلیلش شبیه تمایلم به وبلاگ‌نویسی الآن هست. تمایل به این که بگم: «هی، سلام. من هم اینجا هستم». نوعی از میل به جاودانگی همراه با حرف زدن. نمیگم میخوام با نوشته‌هام دنیا رو تغییر بدم، نظریه صادر کنم، خواننده جذب کنم و … گر چه تمام این تمایلات وجود داره. اما بیشترین چیزی که می‌خوام میل به حرف زدن و ابراز وجوده

یک بخشیش بر میگرده به پر کردن خلأ تنهایی. این که دور برم کسی رو پیدا نمی‌کنم که باهاش حرف بزنم. حتی حرف‌های درپیتی، حتی روزمرگی‌هام رو بگم. چند سال پیش که تو دوران دانشجویی بودم، این خلأ حس نمیشد. بالاخره تو خوابگاه یکی رو پیدا می‌کنی که مخاطب اون حرفت باشه. اما تو خونه و سر کار، برای آدمی مثل من که خیلی تعاملات اجتماعی نداره این کار سخت میشه. خصوصاً که نیاز به حرف زدن، یک نیاز طبیعی انسان هست به نظرم. وگرنه چه دلیلی داره آدم با خودش حرف بزنه؟

پس من برای این که نخوام با خودم حرف بزنم، تصمیم گرفتم توی وبلاگم بنویسم! برای این که بتونم چیزهایی که به نظرم میرسه رو بگم و تخلیه بشم و بعدها هم بر مبنای این نوشته‌هام یک مروری روی خودم داشته باشم یا یادم بیاد فلان موقع چه نظری درباره موضوع خاصی داشتم. برای این که بتونم حرفم رو بزنم به مخاطبی که احتمال داره وجود داشته باشه. و همین «احتمال وجود داشتن» باعث میشه که توی دفتر ننویسم (البته اگر از عامل کند نویسی چشم‌پوشی کنم! ) و به جاش وبلاگم رو پر کنم. مخاطبی که ممکنه یک روزی پیدا بشه و بگه: «هی راستی، این که نوشتی رو من هم تجربه کردم. اما باهات موافق نیستم به خاطر این که …» و من اون وقت بفهمم که دنیا چقدر جای بزرگی هست و بتونم خودم رو تو این دنیای بزرگ، بیشتر و بهتر پیدا کنم.

یک بخشیش هم بر می‌گرده به تمایل برای ابراز وجود. به این که بگی «هی، منم این‌جا هستم و ان طور فکر می‌کنم و این طور رفتار» و خب همین‌قدر که حس کنی چند نفر ممکنه این حضور تو رو ببینن، کافیه و اگر چند نفر به این حضور تو واکنش هم نشون بدن که دیگه عالی میشه. بالاخره انسان ذاتاً تمایل به ابراز وجود داره دیگه، نه؟

چند سال پیش یک شعری خوندم از خسرو گلسرخی که جدا از محتوای شعر، بخش آخرش شده دغدغه همیشگیم و من دنبال فهمیدن اون هستم. این بخش و دید من نسبت بهش شد مبنای انتخاب اسم وبلاگم. مبنای تمایل به دیدن دنیا از پشت همه پنجره‌ها

۱
در رودهای جدایی،
ایمان ِ سبز ِ ماست که جاری است
او می‌رود در دل مرداب‌های شهر
در راه آفتاب ،
خم می‌کند بلندی هر سرو سرفراز
۲
از خون من بیا بپوش رَدایی
من غرق می شوم
در برودت دعوت
ای سرزمین من،
ای خوب جاودانه برهنه
قلبت کجای زمین است
که بادهای همهمه را
اینک صدا زنم
در حجره‌های ساکت تپیدن آن؟
۳
در من همیشه تو بیداری
ای که نشسته‌ای به تکاپوی خفتن من!
در من
همیشه تو می‌خوانی هر ناسروده را
ای چشم‌های گیاهان مانده
در تن خاک
کجای ریزش باران شرق را خواهید دید؟
اینک
میان قطره‌های خون شهیدم
فوج پرندگان سپید
با خویش می برند
غم‌نامه شگفت اسارت را
تا برج خون ملتهب بابک خرّم
آن برج بی‌دفاع
۴
این سرزمین من است که می‌گرید
این سرزمین من است
که عریان است
باران دگر نیامده چندی است،
آن گریه های ابر کجا رفته است؟
عریانی ِ کشتزار را
با خون خویش بپوشان
۵
این کاج‌های بلند است
که در میانهٔ جنگل
عاشقانه می‌خواند –
ترانه سیّال سبز ِ پیوستن
برای مردم شهر
نه چشم‌های تو ای خوب‌تر ز جنگل کاج
اینک برهنه تبر است
با سبزی ِ درخت هیاهویت
۶
ای سوگوار سبز بهار
این جامه سیاه معلّق را
چگونه پیوندی است
با سرزمین من؟
آن کس که سوگوار کرد خاک مرا
آیا شکست در رفت و آمد حمل ِ این همه تاراج؟
۷
این سرزمین من چه بی دریغ بود
که سایه مطبوع خویش را
بر شانه‌های ذوالاکتاف پهن کرد
و باغ‌ها میان عطش سوخت
و از شانه‌ها طناب گذر کرد
این سرزمین من چه بی دریغ بود
۸
ثقل زمین کجاست؟
من در کجای جهان ایستاده ام؟
با باری ز فریادهای خفته و خونین
ای سرزمین من!
من در کجای جهان ایستاده‌ام؟

Categories: اگر از احوالات من جویائید عارضم که ...

۱ دیدگاه

  • آقای وردپرس

    سلام،‌ این نوشته یک «دیدگاه» است.
    برای پاک کردن یا ویرایش یک دیدگاه، باید وارد بخش مدیریت شوید، سپس به بخش دیدگاه‌ها بروید٬ در آن‌جا می‌توانید دیدگاه‌ها را ویرایش و یا پاک کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *